Anlamıyorum

Neden biz insanların herşeyi olduğundan çok daha zor hale getirdiğini anlamıyorum. Üzerinde rakamlar yazan renkli kağıt parçalarının nasıl bu kadar değerli hale geldiklerini anlamıyorum. Hayatlarımızın bilmem kaç soruluk aptalca bir sınava bağlı olmasını anlamıyorum. Dünya yönetimini ve politikacıları anlamıyorum. İnsanların kendileri ve değer verdiklerinin hayatları söz konusu olunca kahraman (!) olup, başkalarının hayatlarını kolayca sona erdirebilmelerini anlamıyorum. Binlerce güzelim otu, çiçeği ve ağacı yok edip onların yerine kocaman ve çirkin binalar diken yatırımcıları anlamıyorum. Nasıl bir karaktersizin başka birini görünümüne göre yargılayabildiğini anlamıyorum. Temel olarak tek geçim kaynağı doğa (toprak) olan insanın ona gözünü bile kırpmadan verdiği zararları anlamıyorum. (martıların plastik su şişesi kapaklarını yediği bir dünyada yaşıyoruz!) Barışı sevdiklerini söyleyip, "dindar, iyi, namuslu" ayağına yatan ırkçıları anlamıyorum. (aslında hiçbir ırkçıyı anlamıyorum) Devletlerin ne kadar saçma nedenler yüzünden birbirleriyle savaşmalarını anlamıyorum. Herkesi olduğu gibi kabul etmek varken etrafındakileri yargılayıp duranları anlamıyorum. (böylelerinin yargılamadıkları tek kişi kendileridir) Toplum içinde diğerlerinin davrandığı gibi davranıp yalnızca tek başınayken "kendisi" olabilenleri anlamıyorum. İnsanların son günlerde birinin "durup dururken" şarkı söylemeye başlamasını bile garip bulabilmelerini anlamıyorum. Çocuklarının "çocuk" olduklarını unutup, onları derslerden başka hiçbir şey düşünmeyen robotlar haline getiren "iyi" aileleri anlamıyorum. Toplumun farklılıklara duyduğu bu abartlı ölçüdeki korku, önyargı ve horgörüyü anlamıyorum. Saçma sapan kıyafetlerle sahneye çıkıp uyduruk şarkılar söyleyen pop yıldızlarının milyarca dolar kazanıp, lüks içinde yaşarken bir çok hayatı kurtaran doktorların geçim sıkıntısı çekmelerini anlamıyorum. Açlık ve fakirlik içinde çürüyüp giden binlerce insan varken bazılarının kendini dünyevi arzularına bu denli kaptırabilmesini anlamıyorum. Söz konusu kendisi ve değer verdiklerinin hayatı olunca kahraman (!) olup, başka hayatlara hiç tereddüt etmeden son verebilen CANAVARları anlamıyorum. İnsanların güçlü olmak adına duydukları açlığı anlamıyorum. Para için yaptıkları iğrençlikleri anlamıyorum. Kendisi de gözlüklü olduğu halde gözlüklü olan bir başkasıyla "dörtgöz" diye dalga geçebilen insanı anlamıyorum. Kelimenin tam anlamıyla para içinde yüzen koca göbekli, dar kafalı aptalların televizyona çıkıp sefaletten, açlıktan ve çekilen acılardan bahsedip, yayın bitince son model arabasıyla lüks eşyalarının onu beklediği villasına gittiği bu dünyayı anlamıyorum.

Elimden gelseydi tüm bunları durdurabilecek bir şeyler yapmak isterdim. Mesela bir tür süper kahraman olmak isterdim... Ama Spiderman ya da Superman gibi değil. Onların dünyayı kurtardıkları doğru fakat hatırlarsanız süper güçleri vardı. Bence asıl güç fiziksel güçten çok cesur bir yüreğe sahip olup bir şeyleri -herkes için iyi olacak şekilde- değiştirebilmektir. Asıl güç diğer insanlar gibi olup onlardan farklı olabilmektir. Ben Atatürk gibi bir kahraman olmak isterdim. Benim tanıdığım en büyük kahraman o ve gerçekten çok büyük bir saygı duyuyorum ona karşı. O bu ülkeye herşeyden önce egemenlik ve düşünce özgürlüğü getirdi. Bizi özgür kıldı...

O kadar aptalım ki elimden saçma sapan şeyler yazmaktan başka  hiçbir şey gelmiyor. Yazmak ne işe yarıyor ki? Binlerce yazar yazıyor, durdurabiliyorlar mı bu adaletsizliği? Hayır!.. Tamam, kim ne yaparsa yapsın, hayat her zaman haksız olacak fakat bir şeyleri düzeltmenin hiçbir yolu yok mu? Lanet olsun!

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !